مديريت خطرات احتمالي در سازمانهاي بهداشتي و درماني
در سيستمهاي بهداشتي و درماني به خصوص در بيمارستانها مسايل و مشكلات ناشي از سهلانگاريها و عملكرد نامناسب كاركنان همواره دامنگير مديريت بوده است. اين مشكلات شامل موارد زير ميباشند درمان اشتباه، تشخيص نادرست قطع اشتباه عضو، صدمات عصبي به نوزادان به هنگام وضع حمل، كاركرد نادرست تجهيزات، درآوردن اشتباه يك عضو، جاي گذاشتن اسفنج در محل جراحي، عفونتهاي مكتسبه بيمارستاني و...سؤالهاي مهمي كه نياز به پاسخ دارد عبارتند از: چرا؟ چگونه؟ كجا؟ چه وقت؟ چه كسي؟ چه چيزي؟مديريت خطرات احتمالي براي سازمانهاي بهداشتي و درماني، چيزي نيست كه تازه مورد توجه قرار گرفته باشد. حدود چهار هزار سال پيش، حمورابي پادشاه بابل قوانين تنبيهي شديدي را براي پزشكاني كه موجب مرگ يا صدمه بيماران در اثر سهل انگاري ميشدند، در نظر گرفته بود. به عنوان مثال اگر پزشكي در اثر سهل انگاري موجب آسيب رساندن به چشم بيماري شود بايد انگشتان دست وي بريده شود. مديريت خطرات احتمالي برنامهاي براي كاهش وقوع و شيوع حوادث قابل پيشگيري ميباشد. مديريت خطرات احتمالي عبارتست از حصول اطمينان از اينكه بيماران خدمات مورد نيازشان را به صورت كافي(نه زياد و نه كم) در سطح مطلوب هزينه- اثر بخشي از طريق كاهش يا حذف حوادث ناخواسته بدست ميآورند. سازمانهاي بهداشتي و درماني دولتي بايد در يك بازار رقابت آزاد با ساير سازمانهاي بهداشتي و درماني خصوصي به رقابت سالم بپردازند. چنين رقابتي موجب تشويق مديران و سهامداران سازمانهاي بهداشتي و درماني براي كاهش هزينهها و جذب بيماران براي ارائه خدمات با كيفتي بهتر ميگردد. مديريت خطرات احتمالي نيز به عنوان يك ابزار مكمل در عرصه مديريت بيمارستانها كاربرد دارد. مديريت خطرات احتمالي تنها نبايد بر جنبههاي مالي سازمانهاي بهداشتي و درماني تأكيد ورزد، بلكه اثربخشي آن بايد شامل ارائه خدمات كيفي به افراد نيازمند در زمان و مكان مناسب باشد.مديريت خطرات احتمالي شامل طراحي، سازماندهي، هدايت و ارزيابي يك برنامه جامع براي تشخيص و تصحيح فعاليتها در مقابل خطراتي است كه ممكن است باعث صدمه به بيمار، كاركنان و يا منابع سازمان گردد و يا باعث مسئوليت قانوني شود. هدف اين فعاليّت عبارتست از پيشگيري از مشكلات درمان نظير نتايج ناخواسته درمان، اشتباه در تجويز دارو، كاربرد نادرست ابزار و تجهيزات، سقوط بيمار، سرقت اشياء شخصي بيمار و... ميباشد.سيستم مديريت خطرات احتمالي به شناسايي، ارزيابي و كاهش خطرات احتمالي مرتبط با بيماران، ملاقات كنندگان، كاركنان و... كمك ميكند. از اينرو بايد گزارش كتبي و مشروح از برنامهها، بررسيهاي ادواري، اصلاحات و تحولات بوجود آمده تهيه گردد. وقايعي نظير آتش سوزيها، معايب دستگاهها و تجهيزات، بلاها، مسموميتها بايد به مقامات مسئول گزارش داده شوند. برنامه مديريت خطرات احتمالي داراي سه هدف زير ميباشد: 1- كاهش تكرار وقوع خسارات قابل پيشگيري كه منجر به دعاوي تعهد ميشود. 2- كاهش احتمال دعاوي پس از اينكه حادثه زيانبار به وقوع پيوست. 3- كنترل هزينههاي مرتبط با دعاوي به وجود آمده . مديريت خطرات احتمالي در حقيقت پشتيباني و حمايت از دادهها ميباشد و شامل شناسايي خطرات تجزيه و تحليل خطرات، كنترل و مديريت مالي خطرات ميباشد. به عبارت روشنتر فرايند مديريت خطرات احتمالي عبارتست از: 1- شناسايي خطرات و آسيبهاي بالقوه 2- تعيين شقوق مختلف تكنيكهاي مديريت خطرات احتمالي در رويارويي با خطرات و آسيبهاي بالقوه 3- انتخاب بهترين تكنيك مديريت خطرات احتمالي 4- به كارگيري تكنيك مديريت خطرات احتمالي انتخاب شده 5- پايش نتايج تكنيكهاي انتخاب شده براي تعيين اثربخشيشناسايي وقوع حادثه، گزارش دهي و پيگيري از وظايف اصلي مديريت خطرات احتمالي ميباشد. بايد فرايند شناسايي و گزارش دهي مطلوبي وجود داشته باشد، تا هر موقعيت يا رخدادي كه موجب تحميل خسارت به بيمار و سازمان گردد، مشخص شود. موارد مرگ و مير، ابتلاء، عفونتها، عوارض بيماريها، اشتباهات تشخيصي و درماني و... بايد مورد بررسي و تجزيه و تحليل قرار گيرند. مدير خطرات احتمالي بايد مشخص كند كه يك واقعه قابل گزارش چيست ، به چه كسي و تا چه مدت زماني بايد گزارش شود.
|
+| نوشته شده توسط
sadegh در شنبه بیست و دوم دی 1386
|
